پارامترهای مشخصه آغازگر

ثابت نرخ تجزیه
در یک دمای معین، نرخ پلیمریزاسیون مونومرها تا حد زیادی به سرعت تجزیه Rd آغازگر بستگی دارد که به طور مستقیم با توان اول غلظت آغازگر متناسب است. اتیل استات به طور قابل توجهی واکنش تجزیه پرسولفات را با ثابت سرعت تجزیه آن از 0.248h-1 به 2.08h-1 در 80 درجه افزایش می دهد. متانول همچنین تأثیر قابل توجهی در تجزیه پرسولفات دارد. در غلظت متانول 1 مول در لیتر، سرعت تجزیه 25 برابر افزایش می یابد. سدیم دودسیل سولفات، یک امولسیفایر نیز به طور قابل توجهی تجزیه پرسولفات را تقویت می کند.

محتوای اکسیژن فعال
محتوای اکسیژن فعال که به عنوان محتوای اکسیژن مؤثر نیز شناخته می شود، نشان دهنده تعداد رادیکال های آزاد تولید شده پس از تجزیه یک توده معین از پراکسید است.

دمای بحرانی

این به پایین ترین دمایی اشاره دارد که در آن یک پراکسید برای تولید رادیکال های آزاد تجزیه می شود. دمای بحرانی کمی با دمای تجزیه متفاوت است، دمایی که در آن نیمه عمر پراکسید 10 ساعت (یا 1 دقیقه) است. دماهای بحرانی پراکسیدهایی که به عنوان آغازگر استفاده می شوند بیشتر بین 60 تا 130 درجه است. اگر دما زیر 60 درجه باشد، دمای اتاق بسیار ناپایدار است و آنها را به عنوان آغازگر نامناسب می کند. نیمه عمر: نیمه عمر به زمان لازم برای تجزیه کننده به نصف غلظت اولیه خود در دمای معین اشاره دارد. برای اندازه گیری فعالیت آغازگر یا سرعت واکنش استفاده می شود. به عنوان مثال، در دمای 60 درجه، دمای تجزیه یک آغازگر با نیمه عمر 10 ساعت در یک حلال (بنزن یا تولوئن) معمولاً دمای تجزیه آغازگر نامیده می شود.

انرژی فعال سازی

انرژی فعال سازی (Ed) یک عامل مهم تعیین کننده سرعت تجزیه یک آغازگر است و می توان با استفاده از فرمول تجربی آرنیوس به دست آورد. انرژی فعال سازی بالاتر به این معنی است که آغازگر کمتر مستعد تجزیه است اما پایدارتر است. انرژی فعال سازی کمتر به این معنی است که راحت تر تجزیه می شود و رادیکال های آزاد تولید می کند.

ثابت سرعت تجزیه، نیمه عمر{0}}و انرژی فعال‌سازی تجزیه یک آغازگر می‌تواند مبنایی برای انتخاب آغازگرها، دمای پلیمریزاسیون و چرخه‌های تولید باشد.